اون روز هم مثل بقیه روزها شروع شد.صبح نور خورشید از پنجره اتاق خواب به صورتش تابید و اونو بیدار کرد.مثل همیشه پتو رو کنار زد و لبه تختش نشست.در حالی که صورتشو کف دو دستش گذاشته بود و با انگشتاش چشماشو می مالید ، سعی می کرد خوابی رو که دیده بود کامل به یاد بیاره.دستاش ثابت شدن و آروم از روی صورتش پایین اومدن.چشماش به روبرو خیره شده بود.هرماه چند بار خواب برادرشو می دید.

بلند شد.آبی به دست و صورتش زد و لباسشو عوض کرد که بره بیرون و کمی قدم بزنه.موقع راه رفتن طبق عادت دستاش توی جیبش بود و نگاهش به جلوی پاش ، روی زمین بود.هر از چند گاهی هم یه تیکه سنگی یا چیزی جلوی پاش می اومد و وسوسه اش می کرد که اونو شوت کنه.صدای مردم ، بوق تاکسی ها ، سوت افسرها ، داد مسافرکشها و فروشنده ها ، ... هیچ کدوم باعث نمی شدند که نگاهشو از عمق سنگ فرشها بالا بیاره.اون هینطور قدم می زد.دور می شد.

مدتی گذشت.حس کرد همه صداها ساکت شدند.این بهانه ای شد تا سرشو بالا بیاره و اطرافشو ببینه.هیچکس نبود.خیابونای خالی.مغازه های بسته.آسمون تاریک.شب شده بود.خستگی به تنش نشست.می خواست برگرده خونه که بخوابه.یه دفعه صدای بلند فریاد دردناک برادرش توی گوشش پر شد.ترسیده بود.سراسیمه دستاشو از جیبش بیرون آورد و با چشمهایی که از ترس درشت شده بودند به کف دستاش نگاه کرد.دوباره صدای فریاد ، اینبار کمی نزدیکتر بلند شد.همون فریاد بود.سرشو بالا آورد و با ترس به اطرافش نگاه کرد.چراغ همه خونه ها خاموش بود.چیزی توی دست راستش حس کرد.آروم نگاهشو به دستش انداخت.خونی بود.ترس همه وجودشو گرفته بود.طوری که انگار باورش نمی شد دستشو به صورتش نزدیک کرد تا بهتر ببینه.باز صدای فریاد.سرش گیج رفت بی تعادل روی زمین افتاد.همه جا سیاه شده بود.

پایان اون روز مثل همیشه نبود.ماهی چند بار خواب برادرشو می دید.